Gündelik hayat görüntülerini sıradan gazete fotolarının belgeleyiciliğini esas alarak resmederken, resimler, yap-boz kentleşmeye benzeyen, resimsel geometri ile yapılandılar. Kentin keşmekeşinde koşuşan imgeler çizgi roman ve karikatür hicvi ile harmanlandı. Sokakta görülebilecek kadar sıradan sahneler, hoyratça harcanacak kadar ucuz malzemeler ile kuşatıldı. Oldukça tanıdık görüntüler yerel duygular olarak çerçevelendiler.
Desenli sergi de yer alan çalışmalar, aralarında etüt, izlenim, kroki ve skeçlerden, karikatür ve çizgi romana, grafik reklam illüstrasyonları, fotoğraf, fotokopi ve montaja kadar açılan geniş bir yelpazedeki desen çalışmalarının kolajlarla çerçevelenerek bütün ve sürekli bir çalışmaya dönüşmelerinden oluşmuştur. Bazı yağlı boya çalışmaların desenleri de bunların aralarındadır. Füzen, karakalem, tarama ucu, lavi, suluboya, plastik boya, yağlı ve kuru pastel gibi teknikler kullanılarak yapıldılar. İlk kez 2002 de Eskişehir’de sergilendiler.
 Bu çalışmalar sıradan ambalaj kağıtları, mukavva, oluklu mukavva, ucuz fon kağıdı, kaliteli kanson, plastik dantel, şerit gibi ve özellikle öğrenci atığı olan toplama, kullanılmış ve tüketilmiş malzemelerin desenle bütünleştirilerek, her biri kendine has bir duyguyu yakalayan, şimdilik, 36 parça resimden oluşmaktadır. Yan yana gelen bu işler, kalın çerçeveleri ile, ikonalaşarak ortak bir anlamın parçası olmuşlardır. Her bir desendeki imge onu kuşatan malzemenin, grafik motifin, renk ve dokunun çağrışımları ile bir söze dönüşür.
Burada kullanılan malzemelerin digital ortamda kopyalarının alınarak sahtelerinin yapılması mümkünken, birebir kendilerinin kullanılarak eskimişliklerini, yıpranmışlıklarını ve sıradanlıklarını özellikle vurgulanmayla çalıştım.Bu sayede tüketimin her şeyi es geçen ilgisizliğini ve alışkanlığa dönüşen kayıtsızlığını vurgularlar. Çöp olmuş nesnenin taklidi yerine gerçeği kullanılmıştır. İmge ise resimsel bir oluş olarak, kendi gerçekliğini içerir. Paspartunun ve çerçevenin resmi cilalaması, albeni yaratması yerine, paspartuyu ve çerçeveyi işin parçalı yapısındaki bütünü oluşturmasını istedim.Bu işler İçeriklerindeki tüm imge, iz ve işaretlerle anlamı oluşturan ikonalardır.
Mimari yapıda modernizmin itici gücü olan konstürüktivizmin izleri gözlemlenebilir.Modern olan hayallerimize şeklini veren yaşam biçemi değil midir? Benim Hayallerim de sokaklardan gelmektedir. Bu sokakların yap boz olarak kentleşmiş geometrisi yamuktur.Ben de böylesi bir mimariye özendim. Bu yamuk geometri resimlerin bozuk alt yapılarını oluşturdu. Duyguları sıradan, çoğuları için oldukça tanıdık ama çoğu izleyici içinse sanat olmaktan uzak olabilir. Başka bir hayatı özlerken itici gelebilecek sahneler, benim için keşfederek resmedilecek kadar elzemdir. Resimler göçmenliği ile gururlanan, hala yerleşememiş ancak 200 yıllık batılılaşma ve Cumhuriyet ile birlikte modernleşme düşüncesini hayata geçiren bu kültürün kazısını yapma amacındadırlar. Hayatın hızı ve değişkenliği, kalıcılığın yüceltilmesinin gereksizliği, değişimlerin gündelik hayattaki saçma ve eklektik karşılığı çağını ve çevresini gözlemleyen, anlamaya çalışan kişi için kaçınılmazdır. Starlar gibi izlenen kimlik oluşturmak değil, izleyen kimlik olmak tercih edilmektedir. 

hakan Gürsoytrak 2005