Memed Erdener ile röportaj, Hayvan Aylık Paldır Kültür Dergisi, sayı:16, Eylül 2003
Hafriyat sanat grubunun lokomotifi,
Türk resminin son Venedik Bienali’ndeki gururu.
Karikatür gibi adamlarla dolu, kocaman resimlerin ressamı Hakan Gürsoytrak’a sordum.
O da cevapladı.
İmge ile gerçek arasındaki ilişki ve sınır bazen öylesine silikleşir ki, imgenin gerçeklikle birebir örtüştüğü olur. İlkel toplumların imge üretimi doğayı algılama ve anlama süreci ile paralellikler gösterir. İlkel toplum üyeleri için av hayvanı ile bunun resimdeki imgesi neredeyse özdeştir. Modern çağlarda da imge ile gerçekliğin birbirine geçtiği çok örnekle karşılaşmaktayız. Sevgilisinin fotoğrafını göğsüne bastıran melankolik ya da ülkeye duyduğu öfkeyi o ülkenin bayrağını yakmakla gösteren kişi imgeyi zihninde gerçeklik gibi hissederek yaşatır. Galatasaray ile Fenerbahçe bayrağının üzerinde tepindikçe, kendinden geçmiş duygu coşkunluğu içinde, gerçekten o takımın üzerinde tepindiğini sanmaktadır. Günümüzde kafası karışık ve kendisi ile sorunları olan halkların imge ile gerçekliği birbirine karıştırdıkları söylenebilir mi acaba? Medya reklam, hâkim, siyasa ve ideoloji günlük yaşamı ve insani değerleri bulanıklaştırdıkça imge üretimi de kısırlaşır mı?
Oğuz Atay günlüğünde babasının kendisine kızdığı zamanlarda “senin aynada gördüğünü ben dıvarda görürüm” dediğini yazar. ‘Dıvar’ sözcüğüne ise annesi ile birlikte gülerlermiş. ‘Babama mektup için’ başlıklı 24 Ocak 1974 tarihli metinde Oğuz Atay, babasına duyduğu özlem içinde kendi özeleştirisini ve çevresinin eleştirisini yapmakta; tek sözden tek anlam çıkaran gençlere serzenişte bulunmakta.